جیرجیرک مصنوعی

ساعت دو و سی یک دقیقه نیمه شب است و من در حالی که دهانم طعم خمیر دندان پونه می دهد روی تختم دراز کشیده ام و به صدای جیر جیرک های همسایه گوش می دهم که نفس سلن دیون را در خوانندگی دارند و رکاب زدنشان عالی ست . به مادرم می گویم: واااای صدای جیرجیرک می آید، دلم باغ و بستان خواست ! و مادرم با لحنی بی تفاوت می گوید: جیرجیرک نیست صدای کولرای سرویس نشده ی همسایه هاست ! اما من هر شب به خیال اینکه در همسایگی ام چند جیرجیرک خوش صدا دارم چشمهایم را می بندم و خودم را در شب تابستانی باغی که آسمانش پر ستاره است تصور میکنم .

تصوری زیبا و روح نواز !

رقص کولی در باد ...